Mengiktiraf Yang “Low Ranking”? – Apa kesan pandangan dunia terhadap pendidikan di Malaysia?

16 03 2012

 

KEMASKINI – RANKING DUNIA – IPT CHINA – Kerajaan BODEK Cina BIG TIME ? ? 146 IPT China Di Iktiraf !

KEMASKINI 10:30 PM –

Ini sebagai sambungan kepada artikel sebelum ini, belum reda lagi berbulu ni ….

Ada teman baru emel ke saya senarai ranking top Universiti dunia. Hanya 3 biji di top 200 , dan hanya 10 saja di top 400. Jadi yang baki 136 IPT China tu, agak2 ranking ke berapa ?

http://www.timeshighereducation.co.uk/world-university-rankings/2011-2012/top-400.html

Amacam PERKASA , no komen ? JATI ? 3 Line, 4 line ?

Artikel lama –

Sekali lagi saya nak tulis tentang satu isu yang tidak popular baik dipihak BN maupun PR sebab ternyata kedua-dua nya kalau dalam soal nak bodek cina, masing-masing BEREBUT nak tunjuk dia yang lebih hebat !

Cuba baca dulu laporan Utusan dibawah –

146 universiti China kumpulan pertama diiktiraf MQA

KUALA LUMPUR 13 Mac – Sebanyak 146 institusi pengajian tinggi (IPT) di China menjadi kumpulan pertama yang diiktiraf Agensi Kelayakan Malaysia (MQA) dari negara itu, dan senarainya diserahkan kepada Kementerian Pengajian Tinggi hari ini.

Timbalan Menteri Pengajian Tinggi Datuk Saifuddin Abdullah berkata, pengiktirafan itu adalah susulan Perjanjian Pengiktirafan Seiring (MRA) yang ditandatangani Malaysia dan China pada 28 April tahun lepas.

Pelaksanaan MRA antara Malaysia dan China melalui bidang pengajian tinggi akan memberi banyak manfaat terutama dalam mempertingkatkan kerjasama di peringkat institut pengajian tinggi, katanya pada sidang media, di sini.

Sementara itu, Ketua Pegawai Eksekutif MQA, Datuk Syed Ahmad Hussein yang turut hadir, berkata, senarai tersebut akan dikemas kini daripada semasa ke semasa.

Antara universiti China yang diiktiraf ialah Universiti Anhui, Universiti Beihang, Universiti Fudan dan Universiti Donghua. – BERNAMA

146 IPT sekali harung ! ? ?  Itu baru KUMPULAN PERTAMA  ….. kumpulan kedua , ketiga  … ? Semuanya ada berapa IPT di China ?  Universiti ? Kolej ? Semua main borong je ? Berapa ribu lagi IPT dari China yang nak diberi pengiktirafan ? IPT2 itu semua termasuk dalam ranking IPT dunia ke ?

Sijil yang merangkumi semua kursus yang ditawarkan oleh IPT2 tersebut atau hanya kursus2 tertentu saja ? DiMalaysia sendiri masih banyak kursus tertentu dari IPT tertentu yang belum diiktiraf …….

Ingat hujung bulan November saya ada komen tentang hasrat Saifudin Abdullah yang menggesa kerajaan mengiktiraf sijil UEC ( KLiK ) …… ?  INI LAGI TERUK !

Apakah pengiktirafan itu bermakna sijil2 dari IPT China adalah SETARAF dengan sijil2 IPT Malaysia ? SAMA STANDARD ?

Kalau begitu, tak perlu susah payah nak iktiraf UEC lagi dah …. sebab mereka yang masuk IPT China semua pakai UEC, entah2 UEC pun tak tengok. Apa bezanya kerajaan iktiraf UEC atau tidak ?

Sekarang pelajar yang TIDAK FAHAM langsung Bahasa Kebangsaan, malah yang GAGAL Bahasa Kebangsaan dan mungkin juga English, sudah boleh diiktiraf sijil mereka kalau mereka lulus IPT China.

Saya harap pihak MQA dapat memberi penjelasan yang lebih terperinci tentang ‘pengiktirafan’ yang dimaksudkan. Ikutkan hati, memang banyak lagi saya nak luahkan ….

Jangan sebab nak BODEK punya pasal, habis semua agenda perpaduan nasional dikorbankan ! Mungkin adalah lebih baik kalau kerajaan wujudkan hanya satu sekolah saja – SEKOLAH CINA, supaya tidak wujud masalah komunikasi, masalah integrasi, masalah kuota atau apa sajalah…. dan TUKAR SEKALI BAHASA KEBANGSAAN MALAYSIA KEPADA BAHASA CINA !

 

 

Komen Admin

Hanya Peking Universiti (#49) dan Tsinghua Universiti (#71) yang termasuk dalam ranking dunia dalam senarai pengiktirafan Malaysia sebanyak 146 buah institusi tersebut.  Malaysia bakal dilihat sebagai sebuah negara yang mengiktirafkan institusi-institusi  pendidikan yang tidak berkualiti, maka dengan tidak secara langsung kualiti pendidikan di Malaysia akan diragui. 
Advertisement




A school is not a business

30 11 2011

Article extracted from koolmokcikZ. Read more from HERE.

 

 

It’s not a business. It’s school

“If I ran my business the way you people operate your schools, I wouldn’t be in business very long!”

I stood before an auditorium filled with outraged teachers who were becoming angrier by the minute. My speech had entirely consumed their precious 90 minutes of inservice. Their initial icy glares had turned to restless agitation. You could cut the hostility with a knife.

I represented a group of business people dedicated to improving public schools. I was an executive at an ice cream company that had become famous in the middle1980s when People magazine chose our blueberry as the “Best Ice Cream in America.”

I was convinced of two things. First, public schools needed to change; they were archaic selecting and sorting mechanisms designed for the industrial age and out of step with the needs of our emerging “knowledge society.” Second, educators were a major part of the problem: they resisted change, hunkered down in their feathered nests, protected by tenure, and shielded by a bureaucratic monopoly. They needed to look to business. We knew how to produce quality. Zero defects! TQM! Continuous improvement!

In retrospect, the speech was perfectly balanced — equal parts ignorance and arrogance.

As soon as I finished, a woman’s hand shot up. She appeared polite, pleasant. She was, in fact, a razor-edged, veteran, high school English teacher who had been waiting to unload.

She began quietly, “We are told, sir, that you manage a company that makes good ice cream.”

I smugly replied, “Best ice cream in America, Ma’am.”

“How nice,” she said. “Is it rich and smooth?”

“Sixteen percent butterfat,” I crowed.

“Premium ingredients?” she inquired.

“Super-premium! Nothing but triple A.” I was on a roll. I never saw the next line coming.

“Mr. Vollmer,” she said, leaning forward with a wicked eyebrow raised to the sky, “when you are standing on your receiving dock and you see an inferior shipment of blueberries arrive, what do you do?”

In the silence of that room, I could hear the trap snap…. I was dead meat, but I wasn’t going to lie.

“I send them back.”

She jumped to her feet. “That’s right!” she barked, “and we can never send back our blueberries. We take them big, small, rich, poor, gifted, exceptional, abused, frightened, confident, homeless, rude, and brilliant. We take them with ADHD, junior rheumatoid arthritis, and English as their second language. We take them all! Every one! And that, Mr. Vollmer, is why it’s not a business. It’s school!”

In an explosion, all 290 teachers, principals, bus drivers, aides, custodians, and secretaries jumped to their feet and yelled, “Yeah! Blueberries! Blueberries!”

And so began my long transformation.

Since then, I have visited hundreds of schools. I have learned that a school is not a business. Schools are unable to control the quality of their raw material, they are dependent upon the vagaries of politics for a reliable revenue stream, and they are constantly mauled by a howling horde of disparate, competing customer groups that would send the best CEO screaming into the night.

None of this negates the need for change. We must change what, when, and how we teach to give all children maximum opportunity to thrive in a post-industrial society. But educators cannot do this alone; these changes can occur only with the understanding, trust, permission, and active support of the surrounding community. For the most important thing I have learned is that schools reflect the attitudes, beliefs and health of the communities they serve, and therefore, to improve public education means more than changing our schools, it means changing America.

Copyright 2011 Jamie Robert Vollmer





Pendidikan Dahulu dan Sekarang

23 11 2011

Artikel dari PANEH MIANG

Thursday, August 11, 2011

Anak Melayu Jangan Leka

 

1. Dasar pendidikan penjajah Inggeris dikenali sebagai Penyata Thuraisingham bersempena nama Menteri Pelajaran pra pilihanraya 1955 iaitu EEC Thuraisingham, tersangatlah tidak prihatin dengan pendidikan aliran Melayu.

2. Penyata Thuraisingham hakikatnya telah menyekat ramai anak Melayu untuk melanjutkan pelajaran. Pelajar yang melebihi usia 12 tahun tidak dibenarkan mengambil peperiksaan penilaian. Tambahan pula ketika itu ramai pelajar darjah 6 berusia melebihi usia 12 tahun akibat ‘tertahan’ disebabkan sistem Thuraisingham.

3. Berdasarkan sistem ini, mereka yang tidak lulus peperiksaan hujung tahun akan ‘ditahan’ untuk naik darjah. Sekiranya murid tersebut dalam darjah 3, maka mereka akan kekal dalam darjah 3 untuk tahun berikutnya. Rentetan itulah ramai pelajar telahpun berusia 15 tahun ketika berada dalam darjah 6. Disebabkan usia mereka melebihi had kelayakan yang dibenarkan untuk memasuki sekolah menengah, maka peluang untuk meneruskan persekolahan terus tertutup.

4. Pendidikan Melayu sebelum itu hanya setakat darjah 5 sebelum perang yang kemudiannya dilanjutkan ke darjah 6 selepas perang tamat. Anak Melayu ketika itu yang mendapat pendidikan hingga darjah 7, hanya diberi peluang menjadi guru pelatih disamping mengikuti latihan ‘normal class’ di Seremban.

5. Bagi anak Melayu yang bernasib baik lulus darjah 7, akan dipilih untuk melanjutkan pelajaran ke MPSI Tanjung Malim sebagai guru terlatih. Manakala para pelajar menengah aliran Inggeris mendapat peluang yang lebih baik untuk melanjutkan pelajaran ke peringkat pengajian tinggi di Universiti Malaya di Singapura.

6. Sememangnya apabila tidak wujud sekolah menengah aliran Melayu, maka peluang anak-anak Melayu untuk memasuki pengajian tinggi agak terbatas. Hanya ibu bapa yang mempunyai kesedaran pada zaman itu sahaja yang mengambil inisiatif untuk menghantar anak-anak mereka ke sekolah Inggeris melalui kelas peralihan (remove class).

7. Tambahan pula hanya wujud 4 sekolah menengah aliran Inggeris di Seremban, Negeri Sembilan iaitu Sekolah King George V (KGV), Sekolah St Paul Institution, Sekolah Convent dan Anglo Chinese School di Jalan Labu. Di daerah lain hanya wujud sekolah-sekolah rendah yang dikenali sebagai Government English School (GES).

8. Anak-anak Melayu yang lulus cemerlang peperiksaan bagi remove class kebiasaannya akan dihantar ke sekolah berasrama iaitu Sekolah KGV bagi lelaki dan Sekolah Convent bagi perempuan. Mereka yang tidak lulus pula hanya dibenarkan terus belajar di sekolah rendah Inggeris (GES) di daerah masing-masing.

9. Pembelajaran di sekolah menengah Inggeris hanya sehingga peperiksaan Malaya Certificate Education (MCE) dan bagi melanjutkan pelajaran hingga Higher School Certificate (HSC), mereka terpaksa pula menyambung pengajian selama 2 tahun di tingkatan 6 sama ada di Sekolah KGV, Sekolah Convent, ataupun Sekolah St Paul Institution. Disebabkan ramai anak Melayu ketika itu tinggal di kawasan luar bandar, maka peluang melanjutkan pelajaran di kawasan bandar amat terhad.

10. Namun, selaras dengan Penyata Razak yang menyarankan sistem pendidikan aliran Melayu perlu diteruskan ke peringkat tertinggi, maka Negeri Sembilan mula menggerakkan sekolah menengah Melayu pertama di negeri ini pada tahun 1959.

11. Perubahan yang dilakukan Tun Razak dalam sistem pendidikan Melayu berhadapan dengan pelbagai rintangan terutamanya berkaitan tenaga pengajar serta buku teks dalam bahasa Melayu. Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) yang asalnya berpusat di Johor Bahru telah dipindahkan ke Kuala Lumpur pada tahun 1956, namun ianya masih belum mampu menyediakan buku teks serta buku terjemahan untuk sekolah menengah Melayu. Guru-guru terpaksa mengajar menggunakan buku teks bahasa Inggeris yang diterjemahkan sendiri ke bahasa Melayu.

12. Sekolah Menengah Melayu di Negeri Sembilan bermula dengan 80 orang murid sebagai pelopor bidang pendidikan menengah Melayu. Pasa masa itu hanya terdapat 3 orang guru sahaja sebagai tenaga pengajarnya iaitu Cikgu Shaharuddin bin Ishak dari Pantai, Cikgu Zaharah Haji Awang serta Cikgu Muhd Yusuff dari Kuala Pilah. Cikgu Shaharuddin dan Cikgu Muhd Yusuff adalah lepasan maktab, manakala Cikgu Zaharah berkelulusan Maktab Perguruan Kirkby, United Kingdom.

13. Ketika itu, bilik darjah sekolah menengah Melayu ini menumpang di bangunan Sekolah Channer Road (sekarang Sekolah Kebangsaan Sri Kelana Seremban) yang terletak bersebelahan maktab guru bagi Pusat Latihan Harian (Day Training Centre atau DTC).

14. Pada tahun 1960, seramai 80 pelajar lagi mendaftar di tingkatan 1 setelah 80 pelajar sebelumnya naik ke tingkatan 2. Rentetan itu, 3 orang guru lagi ditambah sebagai tenaga pengajar iaitu Cikgu Khatijah Awang, Cikgu Tifla Haji Zakaria dan Cikgu Ainon Tan Sri Dr. Mohd Said.

15. Berikutan pertambahan bilangan pelajar menengah Melayu, Sekolah Channer Road tidak lagi mampu menampung jumlah pelajar yang ramai, lagipun murid-murid Sekolah Channer Road sendiri kekurangan bilik darjah.

16. Akhirnya pada tahun 1961, sekolah menengah Melayu ini telah dipindahkan ke bangunan sekolah KGV di Jalan Hose. Guru juga bertambah lagi seramai 3 orang setelah sekolah menengah Melayu ini mempunyai 6 kelas iaitu 2 kelas bagi setiap tingkatan dengan jumlah keseluruhan pelajar seramai 240 orang.

17. Pada 1961 bermulalah peperiksaan pertama Sijil Rendah Pelajaran (SRP) yang status kelayakannya sama dengan LCE dalam aliran Inggeris. Cikgu Shaharuddin Ishak telah dilantik sebagai Pengetua pertama untuk sekolah menengah Melayu peringkat percubaan ini. Namun selepas peringkat pertama murid-murid menduduki peperiksaan SRP, Cikgu Shaharuddin telah melanjutkan pelajaran ke Universiti Malaya, sehinggalah pada 1974 beliau telah dilantik sebagai Pengerusi Majlis Perbandaran Petaling Jaya.

18. Selepas mengharungi pelbagai pahit getir menubuhkan sekolah menengah aliran Melayu pertama di Seremban, akhirnya Sekolah Menengah Melayu diiktiraf dan dikurniakan bangunan sendiri di Jalan Sikamat yang hari ini dikenali dengan nama Sekolah Menengah Tunku Ampuan Durah; yang serentak dengan penubuhan sekolah menengah Melayu di Kuala Pilah iaitu Sekolah Menengah Tuanku Muhammad.

19. Proses penyediaan pelajar menengah aliran Melayu ini adalah untuk memenuhi dasar pendidikan kebangsaan berdasarkan Penyata Razak dan Penyata Rahman Talib. Tujuannya adalah untuk mendaulatkan Bahasa Melayu dalam pendidikan kebangsaan; seterusnya memungkinkan kepada penubuhan institusi pengajian tinggi yang menggunakan bahasa Melayu sebagai bahasa ilmunya iaitu Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM) pada Mei 1970.

20. Cuma para pelajar Sekolah Menengah Melayu di Seremban yang mengambil SPM antara tahun 1963 hingga 1969 agak malang sedikit kerana ramai yang tidak berpeluang melanjutkan pengajian ke peringkat universiti disebabkan UKM hanya wujud selepas tahun 1970.


21. Begitulah sedikit coretan bagaimana peritnya generasi terdahulu, terutamanya anak-anak Melayu yang terpaksa bersusah payah semata-mata untuk menimba ilmu serta mencapai taraf pendidikan tinggi.

22. Generasi muda hari ini sangat beruntung kerana segala-galanya sudah tersedia, cuma rajin atau tidak saja untuk menimba ilmu pengetahuan.

23. Kepada adik-adik pelajar di luar sana, janganlah mensia-siakan harapan ibu bapa, guru, masyarakat dan kerajaan apabila telah diberi peluang yang seluas-luasnya untuk menguasai ilmu.

24. Dunia ini dahulunya dikuasai oleh umat Islam sehingga berupaya menggerunkan pihak Yahudi dan Nasrani, disebabkan kehebatan ilmuan Islam dalam menguasai segala aspek ilmu, sama ada dalam bidang sains, teknologi, perniagaan, ketenteraan, sastera etc. Malah puak macam GMDU di PJ pun pastinya tidak akan sesekali berani bagi alasan bodoh atau buat provokasi bangang terhadap umat Islam sebelum tahun 1492.

25. Tetapi hari ini tiada lagi negara Islam yang benar-benar kuat sehingga mampu menggerunkan pihak musuh. Maka besarlah harapan kami agar suatu hari nanti kegemilangan dan ketamadunan Islam akan dapat dikembalikan menerusi generasi muda Islam Malaysia, yang mungkin bakal menjadi peneraju baru revolusi dunia dalam ilmu sains dan teknologi.

26. Janganlah mudah terpedaya dengan dakyah sesat komplot pembangkang yang cuba untuk memecah-belahkan sesama Melayu dengan cara mengeliru serta meracuni pemikiran generasi muda agar membenci segala dasar kerajaan yang baik selama ini.

27. Tanggungjawab kita selaku bangsa Melayu sangat berat dan tidak mustahil untuk bangsa Melayu yang sedikit ini, mampu untuk menguasai dunia pada suatu masa nanti.

28. Yahudi hanya ada 7.7 juta orang sahaja di muka bumi ini, tetapi mereka telah berjaya menguasai segala aspek kehidupan manusia di seluruh dunia. Umat Islam ada seramai 1.2 billion di seluruh dunia, tetapi mereka lemah kerana tidak bersatu.

29. Ingatlah bahawa saiz dan jumlah sesuatu bangsa itu bukanlah halangan untuk menguasai dunia ini.

30. We are born unarmed. Our mind is our only weapon. Use it wisely.